به حس و خلق و وفا کس به یار ما نرسد

 

به حُسن و خُلق و وفا، کس به یار ما نرسد

تو را در این سخن انکار کار ما نرسد

اگرچه حُسن فروشان به جلوه آمده اند

کسی به حُسن و ملاحت به یار ما نرسد

به حق صحبت دیرین که هیچ محرم راز

به یار یک جهت حق گزار ما نرسد

هزار نقش برآید ز کلک صُنع و یکی

به دلپذیری نقش نگار ما نرسد

هزار نقد به بازار کاینات آرند

یکی به سکّه صاحب عیار ما نرسد

دریغ قافله عمر کان چنان رفتند

که گردشان به هوای دیار ما نرسد

دلا ز رنج حسودان مرنج و واثق باش

که بَد به خاطر امیدوار ما نرسد

چنان بزی که اگر خاک ره شوی کس را

غبار خاطری از رهگذار ما نرسد

بسوخت حافظ و ترسم که شرح قصه او

به سمع پادشه کامکار ما نرسد

جهت یاب قبله

سلام دوستان عزیزم

امروز هم آدرس یک سایت قبله یاب رو براتون گذاشتم

در هر جای دنیا که باشید می تونید

با استفاده از این سایت، جهت قبله رو مشخص کنید.

امیدوارم استفاده لازم رو ببرید.

 

قبله یاب

http://www.nojumi.org/farsi/qebleh/index.htm

 

التماس دعا - هادی

به مناسبت روز بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی

 

(( گفتار اندر آفرینش مردم ))

 

چو زین بگذری مردم آمد پدید

شد این بندها را سراسر کلید

سرش راست بر شد چو سرو بلند

به گفتار خوب و خرد کاربند

پذیرنده‌ی هوش و رای و خرد

مر او را دد و دام فرمان برد

ز راه خرد بنگری اندکی

که مردم به معنی چه باشد یکی

مگر مردمی خیره خوانی همی

جز این را نشانی ندانی همی

ترا از دو گیتی برآورده‌اند

به چندین میانچی بپرورده‌اند

نخستین فطرت پسین شمار

تویی خویشتن را به بازی مدار

شنیدم ز دانا دگرگونه زین

چه دانیم راز جهان آفرین

نگه کن سرانجام خود را ببین

چو کاری بیابی ازین به گزین

به رنج اندر آری تنت را رواست

که خود رنج بردن به دانش سزاست

چو خواهی که یابی ز هر بد رها

سر اندر نیاری به دام بلا

نگه کن بدین گنبد تیزگرد

که درمان ازویست و زویست درد

نه گشت زمانه بفرسایدش

نه آن رنج و تیمار بگزایدش

نه از جنبش آرام گیرد همی

نه چون ما تباهی پذیرد همی

ازاو دان فزونی ازاو هم شمار

بد و نیک نزدیک او آشکار

به یاد لعل تو و چشم مست میگونت

ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است

ببین که در طلبت حال مردمان چون است

به یاد لعل تو و چشم مست میگونت

ز جام غم می لعلی که میخورم خون است

ز مشرق سر کو آفتاب طلعت تو

اگر طلوع کند طالعم همایون است

حکایت لب شیرین کلام فرهاد است

شکنج طره لیلی مقام مجنون است

دلم بجو که قدت همچو سرو دلجوی است

سخن بگو که کلامت لطیف و موزون است

ز دور باده به جان راحتی رسان ساقی

که رنج خاطرم از جور دور گردون است

از آن دمی که ز چشمم برفت رود عزیز

کنار دامن من همچو رود جیحون است

چگونه شاد شود اندرون غمگینم

به اختیار که از اختیار بیرون است

ز بیخودی طلب یار می کند حافظ

چو مفلسی که طلبکار گنج قارون است

فرهنگ نام گزینی

دوستان عزیزم سلام

خواستم یه سایت جالب و بدرد بخور بهتون معرفی کنم

اگه میخواین انتخاب نام کنید یا اینکه بدونید چند نفر در ایران هم اسم شما هستن و یا هر اطلاعاتی در زمینه اسم

به این آدرس مراجعه کنید:

http://www.sabteahval.ir/default.aspx?tabid=65

این هم سایت اداره ثبت احوال کشور:

اداره ثبت احوال کشور

امیدوارم استفاده کنید.

چهل گناه زبان

«« چهل گناه زبان »»

خبري را ندانسته گفتن
عيب جويي از ديگران
مسخره کردن
تهمت زدن
فاش کردن اسرار مردم
رنجاندن مومن
سرزنش بيجا
دروغ گفتن
وعده دروغ
قسم دروغ
شهادت ناحق
تحريف مسائل ديني
حکم ناحق
لعنت کردن مردم
طعنه زدن
دل شکستن
امر به منکر
نهي از معروف
بد خلقي
تصديق کفر و شرک
غيبت کردن
شايعه پراکني
به نام بد صدا زدن
تملق و چاپلوسي
با مکر و حيله سخن گفتن
مزاح زياد
زخم زبان زدن
آبرو ريزي
کبر در گفتار
اداي صداي کسي را درآوردن
بدعت در دين
اظهار بخل و حسد
بد زباني در معاشرت
خشونت در گفتار
فحش و ناسزا گفتن
سخن چيني کردن
نااميد کردن
شوخي با نامحرم
ريا در گفتار
فرياد زدن بيجا

   به نقل از: www.aashora.com

مادر - سروده مرحوم ایرج میرزا

 

داد معشوقه‌ به‌ عاشق‌ پيغام‌
كه‌ كند مادر تو با من‌ جنگ‌

هركجا بيندم‌ از دور كند
چهره‌ پرچين‌ و جبين‌ پر آژنگ‌

با نگاه‌ غضب‌ آلود زند
بر دل‌ نازك‌ من‌ تيري‌ خدنگ‌

مادر سنگدلت‌ تا زنده‌ است‌
شهد در كام‌ من‌ و تست‌ شرنگ‌

نشوم‌ يكدل‌ و يكرنگ‌ ترا
تا نسازي‌ دل‌ او از خون‌ رنگ‌

گر تو خواهي‌ به‌ وصالم‌ برسي‌
بايد اين‌ ساعت‌ بي‌ خوف‌ و درنگ‌

روي‌ و سينه‌ تنگش‌ بدري‌
دل‌ برون‌ آري‌ از آن‌ سينه‌ تنگ‌

گرم‌ و خونين‌ به‌ منش‌ باز آري‌
تا برد زآينه‌ قلبم‌ زنگ‌

عاشق‌ بي‌ خرد ناهنجار
نه‌ بل‌ آن‌ فاسق‌ بي‌ عصمت‌ و ننگ‌

حرمت‌ مادري‌ از ياد ببرد
خيره‌ از باده‌ و ديوانه‌ زبنگ‌

رفت‌ و مادر را افكند به‌ خاك‌
سينه‌ بدريد و دل‌ آورد به‌ چنگ‌

قصد سرمنزل‌ معشوق‌ نمود
دل‌ مادر به‌ كفش‌ چون‌ نارنگ‌

از قضا خورد دم‌ در به‌ زمين‌
و اندكي‌ سوده‌ شد او را آرنگ‌

وان‌ دل‌ گرم‌ كه‌ جان‌ داشت‌ هنوز
اوفتاد از كف‌ آن‌ بي‌ فرهنگ‌

از زمين‌ باز چو برخاست‌ نمود
پي‌ برداشتن‌ آن‌ آهنگ‌

ديد كز آن‌ دل‌ آغشته‌ به‌ خون‌
آيد آهسته‌ برون‌ اين‌ آهنگ‌:

آه‌ دست‌ پسرم‌ يافت‌ خراش‌
آه‌ پاي‌ پسرم‌ خورد به‌ سنگ‌

قو

 

 

شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد
فریبنده زاد و فریبا بمیرد
شب مرگ تنها نشیند به موجی
رود گوشه ای دور وتنها بمیرد
در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب
که خود در میان غزلها بمیرد
گروهی بر آنند که این مرغ شیدا
کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد
شب مرگ از بیم آنجا شتابد
که از مرگ غافل شود تا بمیرد
من این نکته گیرم که باور نکردم
ندیدم که قویی به صحرا بمیرد
چو روزی به آغوش دریا بر آمد
شبی هم در آغوش دریا بمیرد
تو دریای من بودی آغوش وا کن
که می خواهد این قوی زیبا بمیرد