فضیلت تسبیحات حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها

شیخ بزرگوار کلینی (قدس سرّه) روایت فرموده از جناب زرارة بن اعین که امام صادق (علیه السلام) فرمودند: تسبیح حضرت فاطمه زهراء (علیها السلام) از مصادیق « ذکــر کــثــیــر» است که خداوند متعال در قرآن کریم به آن امر فرموده است. (1)

 بیان: خداوند متعال در قرآن کریم می فرماید: ای کسانی که ایمان آورده اید یاد خدا کنید یاد کردنی فراوان. (2)

امام صادق (علیه السلام) در این حدیث شریف می فرمایند: کسی که تسبیح حضرت فاطمه زهراء (علیها السلام) را بگوید به دستور و فرمان موجود در این آیه کریمه عمل کرده و« ذکــر کــثــیــر» را که خداوند متعال امر به آن فرموده بجا آورده است.

مجموعه این تسبیح شریف ۱۰۰ عدد می باشد که تشکیل شده از:

۳۴ مـرتـبه الله اکـبـر
۳۳ مـرتـبه الـحـمـدلله
۳۳ مرتبه سبحان الله

(( آدابی که سزاوار است هنگام بجا آوردن تسبیح حضرت زهراء (سلام الله علیها) رعایت شود ))

1- گفتن این تسبیح شریف حتی الإمکان با تربت مقدس حضرت سیدالشهداء (علیه السلام) باشد.

2- اگر در تعقیبات نماز است، قبل از آنکه از جای خود برخیزد یا روی را از قبله برگرداند یا با کسی صحبت کند یا تکلم به کلامی (غیر از ذکر خداوند و صلوات بر محمد و آل محمد (صلی الله علیه و آله وسلم) نماید، مشغول تسبیح شریف گردد.

3- بعد از گفتن سلام نماز، سه مرتبه دستها را بالا بیاورد و هر مرتبه « الله اکبر» بگوید و پس از آن مشغول تسبیح حضرت فاطمه زهراء (سلام الله علیها) گردد، و هیچ تعقیب دیگری را بر تسبیح شریف آن حضرت، مقدّم ننمایید.

^{(1) -  اصول کافی ، ج۲ ، ص۵۰۰ ، ح۴
(2)-  سوره الأحزاب ، آیه ۴۱}

به نقل از سایت تبیان

آن که هلاک من همی خواهد و من سلامتش - سعدی

 

آنکه هلاک من هَمی، خواهد و من سلامتش
هر چه کند زِ شاهدی، کَس نکند ملامتش

میوه نمی دهد به کَس، باغ تَفَرُّج است و بَس
جز به نظر نمی رسد، سیب درختِ قامتش

داروی دِل نمی کنم، کان که مریض عشق شد
هیچ دوا نیاورد، باز به استقامتش

هر که فدا نمی کند، دنیی و دین و مال و سَر
گو غم نیکوان مَخور، تا نخوری ندامتش

جنگ نمی کنم اگر، دست به تیغ می برد
بلکه به خون مطالبت، هم نکنم قیامتش

کاش که در قیامتش، بار دگر بدیدمی
کان چه گناه او بود، من بِکِشم غرامتش

هر که هوا گرفت و رفت از پی آرزوی دل
گوش مَدار سعدیا، بر خبرِ سلامتش

 

 

السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا علیک الاف التحیه و الثنا،

 

مقدمه

امام هشتم شيعيان حضرت على بن موسى الرضا (ع) روز يازدهم ذيقعده سال 148 ه. ق در مدينه ديده به جهان گشود.(1)

دوران امامت آن حضرت 20 سال بود كه با سه تن از حكمرانان مستبدّ عباسى، يعنى هارون (ده سال)، امين (پنج سال) و مأمون (پنج) سال معاصر بود. امام رضا در آخر ماه صفر سال 203 ه. ق در سن 55 سالگى توسط مأمون مسموم شد و در سناباد نوقان كه امروزه يكى از محلات مشهد مقدس محسوب مى‏شود به شهادت رسيد و در محل مرقد فعلى به خاك سپرده شد.(2)

آن بزرگوار همانند ديگر امامان معصوم(ع) دارنده تمام كمالات و فضائل اخلاق انسانى در مرتبه اعلى بود. او آن چنان در قلّه شكوهمند كمال و فضيلت قرار داشت كه نه تنها دوستان و پيروانش او را ستوده‏اند، بلكه دشمنان كينه توز و سرسخت به مدح و ستايش او پرداخته‏اند. درباره اوصاف اخلاقى آن حضرت «ابراهيم بن عباس» مى‏گويد: «هرگز نديدم كه امام رضا (ع) به كسى يك كلمه جفا كند و نديدم كه سخن شخصى را قطع كند و نديدم كه نيازمندى را از درگاه خويش رد كند. او هرگز در حضور افراد تكيه نمى‏داد و هرگز او را نديدم كه با صداى بلند خنده كند، بلكه خنده‏اش تبسم و لبخند بود. وقتى كه خلوت مى‏كرد و كنار سفره مى‏نشست، همه خدمت كاران و غلامان را كنار سفره مى‏نشاند.»(3)

آن چه خوانندگان عزيز و محترم در پيش رو دارند، گامى است در بيان فضائل اخلاقى و صفات حميده پيشواى هشتم شيعيان اميد است كه ره توشه‏اى باشد براى پويندگان راه امامت و ولايت.