رواق منظر چشم من آشیانه ی توست

رواقِ مَنظَرِ چشمِ من آشیانه ی توست

کَرَم نَما و فُرود آ ، که خانه، خانه ی توست

 

به لطف خال و خط از عارفان ربودی دل

لطیفه های عجب ، زیرِ دام و دانه ی توست

 

دلت به وصل گل ای بُلبُلِ صبا خوش باد

که در چمن همه گلبانگِ عاشقانه ی توست

 

علاج ضعف دلِ ما به لَب حَوالت کن

که این مُفرّح یاقوت دَر خرانه ی توست

 

به تن مُقصّرم از دولتِ مُلازمتت

ولی خلاصه ی جان خاکِ آستانه ی توست

 

من آن نِیَم که دهم نقدِ دل به هر شوخی

دَرِ خزانه به مُهر تو و نشانه ی توست

 

تو خود چه لُعبتی ای شهسوارِ شیرین کار

که تُوسَنی چو فلک، رامِ تازیانه ی توست

 

چه جای من ، که بلغزد سپهرِ شعبده باز

از این حِیَل که در انبانه ی بهانه ی توست

 

سرودِ مجلست اکنون فلک به رقص آرَد

که شعر حافظِ شیرین سخن ترانه ی توست