پاداش روزه داری

سلام دوستان عزیز. طاعات و عبادات شما مقبول درگاه احدیت انشاالله.

این روزها با این هوای گرم ، روزه داری کمی مشکل به نظر میاد. ولی اجری که خداوند در قبال این سختی برای روزه داران در نظر گرفته ، فوق العاده و بی نظیر است. به عنوان نمونه مولای متقیان امام علي (علیه السلام) می فرمایند:

نَومُ الصائمِ عِبادَةٌ، و صَمتُهُ تَسبيحٌ، و دُعاؤهُ مُستجابٌ، و عَمَلُهُ مُضاعَفٌ. إنّ للصائمِ عِندَ إفطارِهِ دَعوَةً لا تُرَدُّ.

خواب روزه دار، عبادت است و خاموشى او تسبيح و دعايش پذيرفته وعملش دوچندان. براستي كه براي روزه دار به هنگام افطار دعايي است كه در درگاه خدا ردّ نمي شود.

در هنگام سحر و افطار اول برای فرج آقا و مولایمان دعا کنیم و در ضمن به یاد همه گرفتارها و مریض ها باشیم. التماس دعا.

دعايي از امام سجاد (علیه السلام)

اَللَّهُمَّ صَلِّ عَلى‏ مُحَمَّدٍ وَ الِهِ، وَ اَلْهِمْنا مَعْرِفَةَ فَضْلِهِ وَ اِجْلالَ حُرْمَتِهِ، وَ التَّحَفُّظَ مِمّا حَظَرْتَ فيهِ، وَ اَعِنّا عَلى‏ صِيامِهِ بِكَفِّ الْجَوارِحِ عَنْ مَعاصيكَ، وَ اسْتِعْمالِها فيهِ بِما يُرْضيكَ، حَتّى‏ لا نُصْغِىَ بِاَسْماعِنا اِلى‏ لَغْوٍ، وَ لا نُسْرِعَ بِاَبْصارِنا اِلى‏ لَهْوٍ، وَ حَتّى‏ لانَبْسُطَ اَيْدِيَنا اِلى‏ مَحْظُورٍ، وَ لانَخْطُوَ بِاَقْدامِنا اِلى‏ مَحْجُورٍ، وَ حَتّى‏ لا تَعِىَ بُطُونُنا اِلاّ ما اَحْلَلْتَ، وَ لاتَنْطِقَ اَلْسِنَتُنا اِلاّ بِما مَثَّلْتَ، وَ لانَتَكَلَّفَ اِلاّ ما يُدْنى مِنْ ثَوابِكَ، وَ لانَتَعاطى‏ اِلاَّ الَّذى يَقى مِنْ عِقابِكَ، ثُمَّ خَلِّصْ ذلِكَ كُلَّهُ مِنْ رِئآءِ الْمُرآئِينَ، وَ سُمْعَةِ الْمُسْمِعينَ، لا نَشْرَكُ فيهِ اَحَداً دُونَكَ، وَلانَبْتَغى فيهِ مُراداً سِواكَ.

بار الها بر محمد و آلش درود فرست، و معرفت برترى اين ماه و بزرگداشت احترامش، و خوددارى از محرمات در آن را به ما الهام كن، و ما را به روزه داشتن در آن با حفظ جوارح از گناهان و به كار بردن آنها در آنچه كه تو را خشنود می ‏نمايد يارى ده، تا با گوشمان به گفتار لغو گوش نكنيم، و با چشمانمان به تماشاى لهو نشتابيم، و دستهايمان را به حرامى دراز نكنيم، و به سوى ممنوع تو گام برنداريم، و شكمهايمان جز به حلال پر نشود، و زبانمان به غير آنچه تو گفته‏ اى گويا نگردد، و جز در كارى كه به ثواب تو نزديك می كند به كوشش برنخيزيم، و جز آنچه از عقوبتت نگاه دارد فرا نگيريم، آنگاه اين همه را از خودنمايى رياكاران و شهرت‏خواهى شهرت‏ طلبان خالص و پاك گردان، به گونه‏ اى كه كسى را با تو در اين امور شريك نكنيم، و مقصد و مقصودى غير تو نداشته باشيم.

( صحيفه سجاديه، دعاي 44 )

پایتخت های ایران ما

پایتَخت یا مرکز کشور، شهر اصلی یک کشور یا یک محدوده حکومتی است که غالبا از سایر شهرها بزرگتر بوده و وزارت کشور و سایر نهادهای مهم حکومتی در آن واقع است. نهادهای اصلی حکومتی همچون وزارتخانه‌ها و ادارات مرکزی معمولاً در پایتخت قرار دارند. پایتخت محل استقرار حکومت است و این مسئله بطور قانونی و معمولاً در قانون اساسی کشورها وضع شده است.

در کشورهای پادشاهی، شاهان و دربار ایشان معمولاً در پایتخت سکونت دارند. ریشه واژه پایتخت نیز با همین امر مربوط است یعنی "پای تختگاه شاه"، یعنی در زمان‌های قدیم محل سکونت یک شاه اصلی‌ترین شاخص یک شهر برای پایتخت شدن بود.

در قدیم نام‌های دیگری نیز در معنی پایتخت بکار می‌رفت، همچون دارالخلافه و دارالسلطنه و آستانه.
منظور از آستانه، محل ورود به دربار پادشاه بود که محل این ورودی دربار رفته رفته معنای خود شهر سکونت شاه یعنی پایتخت را بخود گرفت.
آستانه در زمان عثمانی لقب و مترادف شهر استانبول بود و همین واژه فارسی هنوز در زبان‌های آسیای‌میانه در معنی پایتخت بکار می‌رود.

پایتخت‌های ایران از ابتدا تاکنون

ماد: هگمتانه (همدان) - هخامنشیان: شوش، پاسارگاد، شیراز - اشکانیان: دامغان، اشک‌آباد، تیسفون - ساسانیان: تیسفون، بیشابور، کازرون - طاهریان: بخارا، نیشابور، مرو - صفاریان: زرنج - سامانیان: بخارا - علویان: طبرستان - زیاریان: اصفهان - بوییان: همدان، ری، شیراز - غزنویان: غزنین - سلجوقیان: نیشابور، اصفهان - خوارزمشاهیان: سمرقند، گرگانج - ایلخانیان: مراغه، تبریز - تیموریان: سمرقند، هرات - صفویان: اردبیل، تبریز، قزوین، اصفهان، ساری - افشاریان: مشهد - زندیان: شیراز، کرمان - قاجاریان: ساری، تهران- از دوران پهلوی تاکنون: تهران

انسان و نعمت های الهی

...

وَلَئِنْ أَذَقْنَا الإِنْسَانَ مِنَّا رَحْمَةً ثُمَّ نَزَعْنَاهَا مِنْهُ إِنَّهُ لَيَؤُوسٌ كَفُورٌ

(سوره مبارکه هود آیه 9)

واگر به انسان از جانب خود نعمتى بچشانيم، سپس آن‏را از او بازپس‏ بگيريم، همانا او نوميد و ناسپاس خواهد بود.

توضیح:

كاميابی هاى انسان تنها در حدّ چشيدن است. «اذقنا الناس...»
نعمت‏هاى الهى، فضل و رحمت خداست، نه استحقاق ما. «اذقنا... رحمةً»
اگر مدّت كاميابى انسان طول كشيد، مغرور نشويم. «اذقنا... ثمّ نزعناها» («ثمّ» نشانه‏ ى مدّتى طولانى است)
دادن‏ها و گرفتن‏ ها به دست اوست. «اذقنا... نزعناها»
گرفتن رحمت از انسان، براى او سخت است. «نزعناها» («نَزع» كشيدن همراه با سختى است)
انسان كم ظرفيّت است و با از دست دادن نعمتى، از رحمت گسترده‏ ى الهى مأيوس می شود. «ثمّ نزعناها ... انّه ليؤس»
ايمان ما به خداوند نبايد وابسته به كاميابی ها وشيرين هاى زندگى باشد. «نزعناها... انّه ليؤس»
يأس از رحمت خداوند، مقدّمه‏ ى كفر و ناسپاسى است. «انّه‏ ليؤسٌ كفور».

...

به یاد شهید مظلوم آیت الله دکتر بهشتی

همسر شهید بهشتی(ره) می‌گوید: قبل از شهادت ایشان امام خمینی(ره) خوابی دیده و به ایشان هشدار داده بودند. هر چه پرسیدم خواب امام چه بوده به من جواب نداد. تا روز ختم او که خانم امام به منزل ما آمدند و من درباره خواب امام سوال کردم. ایشان گفتند: امام(ره) خواب دیده بودند که عبایشان سوخته است و به آقای بهشتی گفته بودند: «شما عبای من هستید، مراقب خود باشید».

ایشان واقعا مظلوم بودند همان طور که امام(ره) فرمودند:

«یک جریانی بود که این روحانیون شاخص را پیش مردم رسوا کنند، با دروغ و حیله آقای بهشتی(ره) را که یک نفر آدمی بود که مجاهد برای اسلام بود، به درد می‌خورد، فعال بود، دانشمند بود، مدبر بود، دیدید که اشرار مردم را منحرف کردند، مردم یک وقت بیدار شدند که بهشتی‌ای در کار نبود».

به نقل از سایت تبیان - برای مطالعه بیشتر اینجا کلیک کنید

علت نماز

امام رضا (ع) ـ در بيان علّت نماز ـ نوشتند : نماز، اقرار به ربوبيّت خداوند عزّوجلّ است و نفى شريك از او و ايستادن در برابر خداوند جبّار، جلّ جلاله، با خوارى و مسكنت و خضوع و اعتراف به عظمت او و طلب بخشش گناهانِ گذشته، و روزى پنج بار پيشانى بر خاك نهادن براى تعظيم خداوند عزّوجلّ . نماز موجب مى شود كه بنده به ياد خدا باشد و او را فراموش نكند و به ناسپاسى و گردنكشى دچار نشود و خاشع و فروتن باشد و راغب و طالبِ زيادتى در دين و دنيا باشد . علاوه بر اينها ، نماز موجب مى شود كه انسان از گناه باز ايستد و شب و روز پيوسته به ياد خداوند عزّوجلّ باشد، تا اين كه مبادا انسان، سَروَر و مدبّر و آفريننده خويش را فراموش كند و بر اثر آن، به گردنكشى و طغيان و نافرمانى روى آورد . ياد كردن بنده از خداوندگارش و ايستادنش در آستان او ، وى را از معاصى باز مى دارد و از هر گونه فساد جلوگيرى مى كند.

 ميزان الحكمه،ج6،ص284